Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Oι δαίμονες δεν έχουν όνομα

Φέτος το καλοκαίρι το έριξα στο διάβασμα, αφού όλο το χειμώνα διάβασα πολύ λίγο. Αυτή τη φορά από το πανηγύρι της Μηχανιωνας αποφάσισα να πάρω ένα βιβλίο. Δεν χρειαζόταν να σκεφτώ ποιο. Είχα καταλήξει εδώ και καιρό
Οι δαίμονες δεν έχουν όνομα, 

Αν υπάρχουν λέξεις να χαρακτηρίσουν αυτό το βιβλίο θα ήταν η απόλυτη λογοτεχνική τελειότητα. Η κα Δημουλίδου έρχεται κι αυτή την φορά να μας καθηλώσει και πάλι με την πένα της σκιαγραφώντας τις σκοτεινές πλευρές της ψυχής. Και ενώ το βιβλίο είναι τεράστιο σε όγκο από την στιγμή που αρχίζει η ανάγνωση σε βάζει σ’ ένα μαγικό μονοπάτι από το οποίο δεν θέλεις να βγεις πριν φτάσεις στο τέλος. 

Δεν έχω λόγια για να χαρακτηρίσω τον μοναδικό τρόπο να ελίσσεται μέσα από καταστάσεις και σκοτεινά γεγονότα μέχρι να βγουν όλα στο φως. Η συγκλονιστική ιστορία διαδραματίζεται σένα χωριό κάπου στην βόρεια Ελλάδα την δεκαετία του 1970 θα μπορούσε να είναι πέρα για πέρα αληθινή. 

Από την στιγμή που ξεκινά η ανάγνωση, ο αναγνώστης μπαίνει στο χωριό γίνεται ένα με τους κατοίκους του και άθελά του μεταφέρεται και συμμετέχει στα δρώμενα. Το θέμα που θίγεται μια παγκόσμια κοινωνική κατακραυγή. Πιστεύω ακράδαντα πως κάθε πως κάθε πολίτης και κυρίως κάθε γονιός πρέπει να διαβάσει αυτό το βιβλίο υποχρεωτικά και το εννοώ και όσοι το έχουν διαβάσει καταλαβαίνουν τι εννοώ. Το βιβλίο αποτελεί ένα διαμάντι της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Τα θερμά συγχαρητήρια στην κα Δημουλίδου που έχει ανεβάσει κατά πολύ τις αναγνωστικές απαιτήσεις θίγοντας τόσο σοβαρά και πολύ λεπτά σε χειρισμό θέματα.

Είναι το πιο μεστό αστυνομικό της μυθιστόρημα από τα τρία. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι πολύ λεπτομερής και με βάθος. Η φιλία, το ερωτικό στοιχείο, η αρρωστημένη κατάσταση, το πάθος και η συγχώρεση είναι κάποια από τα πράγματα που μαγεύουν τους αναγνώστες σε ένα ταξίδι λύτρωσης μέσα από πάθη και εξαγνισμους.

το συνιστώ

κυκλοφορεί από τις    Εκδόσεις Ψυχογιός

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Διάβασα το μη μου λες αντίο

Την συγγραφέα προσωπικά την ΄΄γνώρισα΄΄ μέσα από την πένα της και τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής της, και αυτό ήταν αρκετό να με κάνει να νιώσω ότι την ξέρω χρόνια.
To γεγονός ότι κάποτε σπούδαζα στη Κομοτηνή , με έκανε να αγαπήσω περισσότερο την συγγραφέα. Το αγόρασα πριν 11 χρόνια. Και έχω να πω είναι το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο που αγόρασα. Έτυχε  φετος  το καλοκαίρι να ξανά δω την επανέκδοση του και συγκινήθηκα, γιατί αυτό το βιβλίο είναι στη καρδιά μου εδώ και χρόνια. Το ξανά αγορασα και το  ξανα διάβασα, ναι με το ίδιο ενδιαφέρον, με τον ίδιο ζήλο. Πάλι έκλαψα. 



 ως αναγνώστρια θέλω να καταθέσω κάτι δικό μου, πράγματα, που ένιωσα.
Θεωρώ ότι είναι ένα πολύ καλό βιβλίο της συγγραφέας, γρήγορο, εύκολο, , με κρατημένες ισορροπίες σε λεπτά ζητήματα και τηλεοπτικά δοσμένο με μεγάλη επιτυχία, όπως γνωρίζετε οι περισσότεροι, από το σίριαλ του σκηνοθέτη Μανούσου Μανουσάκη, που προβλήθηκε με μεγάλη αποδοχή από το τηλεοπτικό κοινό.

Ένα βιβλίο που έκλαψα πολύ. Είναι ένα βιβλίο που με έκανε να πάω στα στενά σοκάκια της Κομοτηνής και να βρω το τηλεοπτικό σπίτι του Μουράτ.
Είναι ένα βιβλίο, που μπορείς να διαβάσεις στο λεωφορείο, στο τρένο, στην παραλία, στην πολυθρόνα σου, ακόμη και στο κρεβάτι σου.
Έχει σχετικά γρήγορο ρυθμό, κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και γι’ αυτό είναι εύκολο να διαβαστεί σε λίγα εικοσιτετράωρα.
Ξέρετε μου αρέσουν τα βιβλία που κινούνται σε 2 χρόνους. Το συγκεκριμένο  κινείται σε ένα χρόνο, και αφήστε με  να είναι λίγο υποκειμενική η κριτική μου. 

Το αγαπώ αυτό το βιβλίο. Μου θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια. Μου θυμίζει τα ανέμελα χρόνια. Μου θυμίζει πολλά....
Κινείται κυρίως σε δύο επίπεδα, στο αισθηματικό και στο κοινωνικό.
Με ενθουσίασε κυρίως η πλοκή του γιατί μπερδεύει επιτυχώς δύο κόσμους, δύο θρησκείες, δύο κουλτούρες, στον βωμό του έρωτα, της αγάπης.
Το βιβλίο αυτό μοιάζει να έχει γραφτεί πάνω σε μία και μόνο ιδέα, να γίνει το έργο αυτό μια μεγαλειώδης απόδειξη της παντοδυναμίας του έρωτα, του πάθους, ανάμεσα σε δύο νέους, που βρέθηκαν τυχαία, από διαφορετικούς κόσμους, όπου ανάμεσά τους χάνεται η λογική. Μέσα τους μόνο συναίσθημα, πάθος, πόθος, χωρίς φόβο, χωρίς αναστολές. Ζουν και νιώθουν τα πάντα με ένταση, με παραφροσύνη. 



Η ιστορία σε καθηλώνει, σε μαγνητίζει, σε προβληματίζει. Σουτ κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον να το ρουφήξεις με μιας. Βουλιάζεις μέσα του, ΑΓΑΠΗ και ΜΙΣΟΣ, ΑΓΑΓΓΕΝΗΣΗ και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και ΚΟΛΑΣΗ, ΖΩΗ και ΘΑΝΑΤΟΣ, δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που στριφογυρίζουν απειλητικά στον αέρα ποια θα επικρατήσει.
Σου δημιουργεί την εντύπωση πως βλέπεις την ιστορία να εκτυλίσσεται μπροστά σου και εσύ μέσα σε αυτή να την ζεις, να είσαι κομμάτι της. Ιστορία της διπλανής πόρτας. Μια πληγή, σταγόνες, αίμα και δάκρυα.


Αυτή η αμεσότητα θεωρώ πως είναι προτέρημα για ένα καλογραμμένο βιβλίο.
Μπορούν, τελικά, ένας άντρας και μία γυναίκα από διαφορετικούς κόσμους, θρησκείες και κουλτούρες, να ερωτευτούν παράφορα, να γκρεμίσουν τα τείχη, να γεφυρώσουν διαφορές, με ένα πάθος σαν ορμητικό ποτάμι, που τους παρασύρει να τροφοδοτούν αυτόν τον έρωτα, που διεκδικούν ή θα καταδικαστεί να σβήσει άδοξα στο όνομα της πραγματικότητας…


Τι Παιχνίδια της μοίρας παιζει η ζωη.


Το σημαντικότερο είναι να ζούμε την κάθε στιγμή με πάθος, με ορμή, με ζωντάνια, με ένταση. Να την ρουφάμε στο 100% και πιο πάνω, όσο μπορούμε πιο έντονα, διότι όταν περνούν τα χρόνια καταλαβαίνουμε τον ρόλο της ύπαρξης του κάθε τι, που μας συμβαίνει, καθώς και γιατί μας συνέβη, αδυνατώντας ωστόσο να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω να το ξαναζήσουμε, να το ξανανιώσουμε, έστω και με τα ίδια δεδομένα του τότε, χωρίς να μπορούμε να διορθώσουμε ή να ακυρώσουμε πράγματα.
Η κάθε στιγμή είναι ομορφιά, η ίδια η ζωή είναι ομορφιά και ως ταξιδευτές στο πλοίο της ζωής, πρέπει να την απολαμβάνεις. 


Ένα ταξίδι πολυτάραχο, που έχει και βοριά, αλλά και νύχτες πανσέληνες, όπως λέει και το τραγούδι, Του Μακεδονα που συνοδεύει το σίριαλ. Ένα ταξίδι, όμως, όπου τα αταίριαστα πράγματα δεν φέρνουν χαρά, αλλά δυστυχία, όσο κι αν προσπαθούμε να τα γεφυρώσουμε, όσο και αν πάμε κόντρα στον βοριά, βρίσκονται μπροστά μας, δίπλα μας.

Κλείνοντας, στην γράφοντα ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ να ευχηθώ το ‘‘ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΑΝΤΙΟ’’ να συνεχίσει με επιτυχία το ταξίδι του και η ίδια να συνεχίσει την επιτυχημένη συγγραφική της πορεία, όπου μέσα από την πένα της θα μπορούμε να ταξιδεύουμε και εμείς μαζί της.



Καλοταξιδο να ειναι

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Τα κύματα του Βοσπόρου


Τα κύματα του Βοσπόρου

Λίγο πριν τελειώσει το καλοκαίρι, είπα να ξεπλέξω λίγο χρόνο και για μένα και να διαβάσω ένα λογοτεχνικό, εκτός τα παραμύθια που διάβαζα στα παιδιά μου όλο το καλοκαίρι.
Πήρα στα χέρια μου το βιβλίο τα Κύματα του Βοσπόρου, ένα βιβλίο τεράστιο σε όγκο αλλά και πάλι όταν το τελείωσα , ήθελα σίγουρα άλλες 100 σελίδες να είχα και να διάβαζα.



Διαβάζοντας τα «Κύματα του Βοσπόρου» της Μαίρης Μαγουλά, εικόνες ξεχύθηκαν μπροστά στα μάτια μου, ζωντάνεψαν εικόνες τοπία και όλες οι καταστάσεις.Γενικά μεταφέρθηκα σε μια εποχή που οι άνθρωποι αγωνίζονταν για την επιβίωση τους , καθώς πονούσαν για την Πολη την χαμένη τους πατρίδα.

Οι ήρωες μου παρόλο τα χτυπήματα που τους επιφύλαξε η ζωή διαχειρίστηκαν τα προβλήματα τους με αξιοπρέπεια, σπάνιες φορές είχαν κατεβασμένο το κεφάλι. Πάντα υπήρχε η ελπίδα μέσα τους ότι η δικαίωση δεν αργούσε
Είναι ένα καλογραμμένο βιβλίο και σίγουρα χρειάστηκε πολύς χρόνος για να γραφτεί εξ ου και οι 640 σελίδες.η συγγραφέας αποτυπώνει την σκληρή εποχή με αξιοπρέπεια

Συγχαρητήρια στη συγγραφέα Μαίρη Μαγουλά